ได้มาจาก FW mail อยากนำมาแบ่งปันครับ ...
เมื่อ ฉันแก่ตัวลง.....ไม่ใช่ฉันที่เคยเป็น ขอโปรดเข้าใจฉัน
มีความอดทนต่อฉันเพิ่มขึ้นอีกสักนิด
ถ้าฉันทำน้ำแกงหก ใส่เสื้อตัวเอง....ถ้าฉันลืมวิธีผูกเชือกรองเท้า
ขอให้คิดถึงตอนเธอ เด็กๆ...ที่ฉันสอนเธอหัดทำทุกอย่าง
ถ้า ฉันเริ่มพร่ำบ่นแต่เรื่องเดิมๆ ที่เธอรู้สึกเบื่อ …
ขอให้ อดทนสักนิด อย่าเพิ่งขัดฉัน ตอนเธอยังเล็กๆ
ฉัน ยังเคยเล่านิทานซ้ำๆ ซากๆ จนเธอหลับเลย
ถ้าฉันต้องการให้ เธอช่วยอาบน้ำให้
อย่าตำหนิฉันเลยนะ ยังจำตอนที่เธอยังเล็กๆ ได้ไหม
ฉันต้องทั้งกอดทั้ง ปลอบเพื่อให้....เธอยอมอาบน้ำ
ถ้า ฉันงงกับวิทยาการใหม่ๆโปรดอย่าหัวเราะเยาะฉัน …
จำตอน ที่ฉันเฝ้าอดทนตอบคำถาม “ ทำไม ทำไม ”
ทุก ครั้งที่เธอถามได้ไหม
ถ้าฉันเหนื่อยล้าจน เดินต่อไม่ไหว
ขอ....จงยื่นมือที่ แข็งแรงของเธอออกมาช่วยพยุงฉัน
เหมือนตอนที่ฉัน พยุงเธอให้หัดเดินในตอนที่เธอยังเล็กๆ
หาก ฉันเผอิญลืมหัวข้อที่กำลังสนทนากันอยู่โปรดให้เวลาฉันคิดสักนิด
ที่ จริงสำหรับฉันแล้ว....กำลังพูดเรื่องอะไรไม่สำคัญหรอก
ขอ เพียงมีเธออยู่ฟังฉัน......ฉันก็พอใจแล้ว
ตอนนี้ถ้าเธอเห็น ฉันแก่ตัวลง...ไม่ต้องเสียใจ...
ขอให้เข้าใจ ฉัน....สนับสนุนฉัน
ให้เหมือนตอนที่ฉัน สนับสนุนเธอตอนเธอเพิ่งเรียนรู้อะไรใหม่ๆ
ในตอน นั้น....ฉันนำพาเธอเข้าสู่เส้นทางชีวิต
ตอน นี้....ขอให้เธอเป็นเพื่อนฉันเดินไปให้สุดเส้นทางของชีวิต ……
โปรด....ให้ ความรักและความอดทนต่อ....ฉัน
ฉันจะยิ้มด้วยความ ขอบใจ....
ในแววตาอันฝ้าฟาง ของฉัน....มีแต่ความรักอันหาที่สิ้นสุดมิได้
ของฉันที่มีให้ กับ..........เธอ
ถ้ามีเวลาว่างก็แวะไป หาท่านหรือไม่ก็โทรไปหาท่านบ้าง บอกท่านว่าคุณอยากกิน อาหารที่ท่านทำเสมอ....
ท่านไม่ได้ต้องการอะไร จากเรามากไปกว่า...แค่ได้รับรู้ว่าเราสุขสบายดี..ถ้าหาก เราไม่สามารถไปเยี่ยมท่านได้...
ตอนคุยโทรศัพท์กับ ท่าน...โปรดยิ้มให้กว้างๆ และยิ้มบ่อยๆ แม้ท่านจะมองไม่ เห็น..แต่ท่านจะรู้สึกได้......
