... วันนี้ผมตื่นขึ้นมาตอนเช้า ... ปกติก็คงเหมือนทุก ๆ วันอื่น ๆ ที่ผ่านมา อาจเป็นเพราะว่ามีอะไรบางอย่างมาสะกิดใจ ก็เป็นได้ ... เหลียวมองดูรอบ ๆ ตัวเอง ทุกคนเกิดมามีภูมิหลังมีชีวิตต่างกัน รับผิดชอบต่างกัน มีหน้าที่ต่างกัน ทำหน้าที่ของตัวเองให้ดีที่สุดตามความจำเป็น มีหลายคนบอกกับผมว่าผมน่าจะรวยกว่านี้ แต่ ...นิยามคำว่า "รวย" ของผม คือ "พอ" คนเราเมื่อรู้จักพอและมีส่วนที่พอจะแบ่งปันให้ผู้อื่นได้เมื่อไหร่ผมว่านั่นแหละคือรวยแล้ว ผมเลือกวิถีหรือรูปแบบการดำเนินชีวิตของผมแบบนี้เพราะความชอบส่วนตัวส่วนหนึ่ง คือ ไม่ชอบที่จะไปแข่งขันกับใคร ชอบที่จะแข่งขันกับตัวเอง หรือเรียกง่าย ๆ ว่าชอบที่จะเอาชนะใจตัวเองมากกว่า
... ลองนึกดูว่า...ชีวิตเราทำไมต้องขึ้นกับคนอื่น ทำไมต้องเอาชีวิตไปฝากไว้กับคนอื่น ทำไมจะต้องไปเปรียบเทียบกับคนอื่น ในเมื่อเราเลือกที่จะมีความสุขได้ สุขที่ได้ทำงานใกล้บ้าน เรียกว่าเหมือนกับอยู่กับบ้านเลยก็ว่าได้ เสร็จงานกลับบ้าน พักผ่อน ทำงานอดิเรก ได้วิ่งไล่จับกับเจ้าหมาน้อยที่สนามหญ้าข้างบ้าน สุขที่ได้ทำและแบ่งปันงานดิเรกที่ชอบ เรียนรู้จากการกระทำจริง และได้แบ่งบันความรู้กับคนที่อยากรู้ มันเป็นทางเลือกหนึ่งที่ทำให้มีความสุขได้ แต่ไม่ว่าจะทำอะไร ก็ให้ยึดหลักเศรษฐกิจพอเพียงในการดำเนินงาน เศรษฐกิจพอเพียง แต่ก็ไม่ได้หมายถึง ไม่ได้ห้ามรวย ไม่ได้ห้ามใช้เงิน หรอกนะครับ ...
... เงินเป็นสิ่งจำเป็น แต่สำหรับผม เงินไม่ใช่คำตอบของทุกอย่าง เงินไม่สามารถซื้อทุกอย่างได้
บางคนทุ่มเททำงานเพื่อเงิน จนลืมอะไรบางอย่างไปหรือเปล่า ? ... นี่แหละเป็นสิ่งที่สะกิดใจผมให้เริ่มต้นเขียน Blog นี้ขึ้นมา ... หลังจากที่เขียนไดอารี่ครั้งสุดท้ายเมื่อสมัยมัธยมปลาย :)
... ลองนึกดูว่า...ชีวิตเราทำไมต้องขึ้นกับคนอื่น ทำไมต้องเอาชีวิตไปฝากไว้กับคนอื่น ทำไมจะต้องไปเปรียบเทียบกับคนอื่น ในเมื่อเราเลือกที่จะมีความสุขได้ สุขที่ได้ทำงานใกล้บ้าน เรียกว่าเหมือนกับอยู่กับบ้านเลยก็ว่าได้ เสร็จงานกลับบ้าน พักผ่อน ทำงานอดิเรก ได้วิ่งไล่จับกับเจ้าหมาน้อยที่สนามหญ้าข้างบ้าน สุขที่ได้ทำและแบ่งปันงานดิเรกที่ชอบ เรียนรู้จากการกระทำจริง และได้แบ่งบันความรู้กับคนที่อยากรู้ มันเป็นทางเลือกหนึ่งที่ทำให้มีความสุขได้ แต่ไม่ว่าจะทำอะไร ก็ให้ยึดหลักเศรษฐกิจพอเพียงในการดำเนินงาน เศรษฐกิจพอเพียง แต่ก็ไม่ได้หมายถึง ไม่ได้ห้ามรวย ไม่ได้ห้ามใช้เงิน หรอกนะครับ ...
... เงินเป็นสิ่งจำเป็น แต่สำหรับผม เงินไม่ใช่คำตอบของทุกอย่าง เงินไม่สามารถซื้อทุกอย่างได้
บางคนทุ่มเททำงานเพื่อเงิน จนลืมอะไรบางอย่างไปหรือเปล่า ? ... นี่แหละเป็นสิ่งที่สะกิดใจผมให้เริ่มต้นเขียน Blog นี้ขึ้นมา ... หลังจากที่เขียนไดอารี่ครั้งสุดท้ายเมื่อสมัยมัธยมปลาย :)
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น